آدرس وبلاگ جدیدم:

www.toota.blogfa.com

if you dont stand for something , you might fall for anything

مقدمه: (!)

وقتی بعد از این چند ماه دوباره اومدم پیش وبلاگم، دیدم یکی دست کاریش کرده. و این فقط تقصیر منه که این قدر بی مورد به دوستام اعتماد کردم. البته از اون کسی که بی اجازه وارد سیستمم شده واقعا تشکر میکنم! به سه دلیل که سومیش از همه مهم تره! اول اینکه خوشحالم دید تو نظرهای تایید نشده ام چه خبره، دوم اینکه این کارش باعث شد اون قالب قدیمی رو عوض کنم، سومیش هم اینه که بهم کمک کرد معنای غریبه رو بهتر درک کنم! آرزویی که همیشه داشتم و دارم!

سلام

سال 88 بالاخره رسید. همیشه انتظارشو میکشیدم. شاید به فقط به خاطر قرار شهریور بود. اما دیگه اون چیزی که دنبالش بودم، اون چیزی که گم کرده بودم، اون چیزی که نداشتم رو دارم!

مدینه...مکه... فوق العاده بود! قبل از اینکه وارد حرم پیامبر (ص) بشم، همیشه فکر میکردم: "خب اینم یه جایی هست مثل حرم امام رضا (ع) منتها شیک تر و مجلل تر." ولی وقتی از هتلمون که روبروی حرم بود، با کاروان گل یاس، با حاج آقا مقدسی، داشتیم ذکر میگفتیم و به سمت مسجد النبی میرفتیم، تازه فهمیدم که اونجا نه تنها مجلل و با شکوه نیست، که خیلی هم غریبانه هست. معماری مسجد النبی حرف نداشت. زیبا ترین و وسیع ترین جایی بود که تا حالا دیده بودم. طوری که وقتی واردش شدم احساس حقارت میکردم. همین طور ذکر میگفتم اما اون قدر مسحور زیبایی مسجد النبی بودم که اصلا معنی چیزی که میگفتم رو نمیفهمیدم. با وجود سالن های بزرگ و سقف های بلند، یه چیزی باعث میشد که زیبایی بی حد اونجا آزارم بده. یه جو سنگینی داشت. یه حال و هوایی که اشک هر سنگدلی رو در میاورد. خصوصا وقتی قبرستان بقیع رو دیدیم، دل همه امون شکست. زیبایی و وسعت اونجا، در مقابل غربت بقیع هیچی نبود! روز های اول همه زار زار گریه میکردن و من مبهوت، فقط نگاه میکردم. گیج بودم. انگار نمیفهمیدم کجا هستم. نگاه مبهوتانه ی من گاهی دوستم رو به خنده مینداخت. مثل دیونه ای که نمیفهمه دورو برش چی میگذره. مات و مبهوت، فقط نگاه میکردم.

یعنی این همه تجمل تو زندگی پیامبر هم بوده؟! فکر نمیکنم. به من گفته بودند مهمان رسول خدا هستی، ولی من مهمون سنی هایی بودم که با ساختن قصر از مسجد النبی، فضا رو دلگیر کرده بودند.

آخر رفتم در اتاق حاج اقا مقدسی و بهش گفتم، ... بهش گفتم چی ناراحتم میکنه. بهش همه حرفامو گفتم. حرفاش آرومم نکرد. انگار داشت همه چیز رو توجیه میکرد. راستش تو مدینه احساس پوچی میکردم. از خودم بدم می اومد. دلم میخواست فقط بمیرم. دلم میخواست دیگه هیچ وقت برنگردم ایران. ولی یه چیز، فقط یه چیز باعث میشد به همه چی امیدوار شم. خدا یه چیزی بهم داده بود که احساس میکردم واقعا مراقبمه! واقعا کار به کارم داره! واقعا داره نگام میکنه! واقعا پیشمه! واقعا دوسم داره! همون باعث شده بود همه غصه هامو فراموش کنم.

روز آخر پلیس های اونجا نذشتن از پله های قبرستان بالا بریم. وقتی تنها شدم، وقتی مطمئن بودم دیگه هیچکی نگام نمیکنه، اشکام قطره قطره پایین اومد. به اندازه ی تمام غصه هام گریه کردم. بعدش هم خندیدم! به خودم کلی خندیدم! چون وقتی میخواستم دعا کنم، وقتی خواسته هام یادم می اومد، وقتی مشکلاتم تو ذهنم می اومد، به نظرم خیلی کوچیک و پیش پا افتاده و مسخره می اومدن! غصه های الکی! انگار فقط داشتم غر میزدم!

وقتی از اونجا برمیگشتیم به هتل، غصه ی خیلی چیزا هنوز ته دلم بود. همیشه فکر میکردم زندگی کردن تو مالزی خیلی غریبه!! ولی وقتی اونجا بودم تازه میفهمیدم غربت یعنی چی. از افکار گذشته ام خنده ام میگرفت! وقتی داستان ام البنین رو شنیدم، احساس کردم اندازه ی یه مورچه هم ارزش ندارم. معینه ی کاروانمون میگفت: "ام البنین دختری به اسم فاطمه بود. امام علی (ع) بعد از فوت فاطمه زهرا (س)، اون دختر رو به همسری خودش درآورد. بعد از مدت ها ام البنین ابوالفضل رو به دنیا آورد. همه فکر میکردند وقتی پسر دار شد، شروع به خودخواهی و آزار بچه های فاطمه (س) میکنه. اما اون برعکس، از امام علی (ع) خواسته بود اون رو در خانه فاطمه صدا نکنه، مبادا بچه های فاطمه (س) یاد مادرشون بیفتند. برای همین اون رو ام البنین صدا میکرد. میگن بعد از جنگ عاشورا، به جای اینکه سراغ پسر خودش رو بگیره، اول سراغ امام حسین (ع) رو گرفت." شاید این فقط به نظر مثل یه داستان بیاد. فقط یه ثانیه، خودم رو جای ام البنین گذاشتم، حتی تو سال های اول زندگیش، همه چیز برام غیر ممکن بود، چه برسه به عاشورا و ...! این فقط یه داستان نبود که تو کتابا باشه. روز آخر همه ناراحت بودن و گریه میکردن. ولی من تازه خوشحال بودم. با اینکه میدونستم از مدینه میرم، شوق محرم شدن و دیدن کعبه خوشحالم میکرد.

غسل کردیم و لباس احرام پوشیدیم. سفید سفید! وقتی تو آیینه نگاه کردم باورم نمیشد این منم! شاید باور نکنی ولی نمیدونی بدون اون گردنبند ها و دستبند ها و آرایش چه قدر خوشگل شده بودم! اولین بار بود که تو زندگیم، وقتی تو آیینه نگاه میکردم، واقعا کیف میکردم!

اونجا کلا همه خوابالو بودن! چون مسئول گروه ما شب ها به حرم میرفت و روز ها میخوابید و خلاصه برنامه خوابی همه رو به هم ریخته بود! فکر میکنم نزدیک عصر بود که برامون یه مراسم وداع با مدینه گرفتن. بچه ها اون قدر گریه و خودزنی (!) کردن که بعضی ها از هوش رفتن. سخنران هم دیگه خیلی پیازداغش رو زیاد کرده بود. گریه نمیکرد ولی صدای گریه در میاورد. من از مداح هایی که ادا در میارن متنفرم! وقتی مداح زجه میزد فقط میخندیدم! اصلا هم نمیتونستم جلوی خنده ام رو بگیرم! یکی از دوستام ناراحت بود و اون یکی عین خیالش نبود! انگار اومده بندرعباس، حالا داریم میریم کیش! نمیدونم بقیه چه حس و حالی داشتن، ولی اکثرا همه گریه میکردن. بچه ها گریه میکردن و من با تمام سلول هام خوشحال بودم. انگار فکر میکردم باز هم بعد از محرم شدن و طواف و سعی به مدینه برمیگردیم. انگار باورم نمیشد که داریم برای همیشه از اونجا میریم.

به مسجد شجره رفتیم. وقتی رسیدیم اذان مغرب رو گفتند. وضو گرفتن تو وضو خونه های سنی رو قبلا تو مالزی تجربه کرده بودم، ولی بازم داشت اشکم در می اومد! همه جا خیس بود! همه خیس بودن! اه! همه زیر یه درخت جمع شدیم و حاج آقا مقدسی رو یه سنگ ایستاد و در مورد مکه و محرم شدن چند تا روایت و داستان گفت. بعد بهمون گفت باید چی کار کنیم و چه چیزهایی ممنوع هست. همون طور که اونجا وایساده بودیم یه کبوتر رو چادر دوستم ...!! واسه همین مجبور شد چادرشو بشوره و دوباره وضو...!

نمازهامونو خوندیم، به اضافه ی سه تا نماز دو رکعتی برای محرم شدن. اول حساب کردم با این همه دولا راست شدن، با اون حال خوابالو و بدن درد شدید باید یه راست برم بیمارستان. اون لحظه فقط میخواستم بخوابم! همون جا، وسط مسجد! غذای درست حسابی هم که بهمون نمیدادن. گوشت قرمز در حد صفر! با قرص آهن سرپا بودم. خلاصه کلی ننر بازی در آوردم! سرگیجه گرفته بودم و چشام سیاهی میرفت. دوست هام هم به قرص حساسیت داده بودن و شب تا صبح بالا می آوردند ولی خدا رو شکر من حساسیت ندادم. یکیشون سرمایی بود و یکیشون گرمایی. اون کولر گازی رو زیاد میکرد و اون یکی دست به کمر تو اتاق میدویید و از سرما "یا حسین" میگفت!! خلاصه وضعیتمون خیلی خنده دار بود. همه اش فکر میکنم کاش از یکی از شب ها فیلم میگرفتم. منم خیلی سردم میشد ولی با دو تا پتو و ژاکت ماکت درست میشد. اون قدر تو مدینه اذیتمون کرده بودن که دیگه جون واسه راه رفتن هم نداشتیم، ولی اون قدر ذوق و شوق داشتیم که نمازها برای هیچ کدوممون سخت نبود.

بعد از نمازها، هر چی معینه ی کاروان میگفت، مثل شهادت دادن، تکرار میکردیم. "محرم میشوم..."

از اون لحظه دیگه حق نداشتیم تو آیینه نگاه کنیم. حق نداشتیم چیزی رو بو کنیم. و چند تا چیز دیگه ولی بیشتر از همه این دو تا برامون سخت بود. ما که نمی اومدیم خودمونو زخم کنیم یا موهامونو کوتاه کنیم! ولی بو نکردن غذا واسه من خیلی سخت بود! آخه بیشتر کیف غذا و خصوصا میوه به بو کردنشه!

شیشه های اتوبوس هم به خاطر شب، همه مثل آیینه شده بود. پرده ها رو کشیدیم و لبیک گفتیم. تا جون داشتیم لبیک گفتیم. اون قدر که حاج آقا مقدسی وقت شام به زور ساکتمون کرد. بعد از شام سر درد شدید داشتم. از درد نبض میزد. یه ردیف رفتم جلو و سرم رو گذاشتم رو صندلی کنارم. اون قدر درد داشتم که خوابم نمیبرد. ولی حال تکون خوردن هم نداشتم. عین جنازه افتاده بودم. کولرهای اتوبوس خیلی زیاد بود. از رو لباس احرام ژاکت قرمز پوشیده بودم! مثل لاک پشت تو خودم جمع شده بودم. با اون حال احساس خوبی داشتم. آره، اون احساسی که سال ها منتظرش بودم و واسه داشتنش خودم رو به در و دیوار میزدم! احساس آرامش! آروم بودم و بی نهایت خوشحال.

وقتی رسیدیم به مکه اون قدر خسته بودم که درست نمیفهمیدم چی دورو برم میگذره. ساک هامونو گذاشته بودن کف راهرو های طبقه امون. ساک من بزرگ بود و یشمی. با اینکه چشمام سیاهی میرفت راحت پیداش کردم. حالا مگه کلید ها رو میدادن دستمون؟! میگفتن فقط رئیس کاروان بیاد کلید بگیره!! حالا تصور کنید چه قدر طول میکشه کلید ما 145 نفر رو بدن!

اون شب دیگه نفهمیدم چی شد، جز اینکه با سحر و آرزو وارد یه اتاق سه نفره شدیم. سحر خوابید زیر کولر و آرزو خوابید تخت کنار دیوار و من وسط.

(ای خدا چه خاطره هایی دارم!! حیف که نمیشه اینجا بگم!)

همه جای هتل آیینه بود. یعنی از حد عادی هم بیشتر آیینه آویزون کرده بودند! یکی از دیوار های اتاقمون هم که کلا آیینه بود! ولی شب اول اون قدر خسته بودم که حتی جلو پامو نمیدیدم، چه برسه به آیینه ها!

صبح رفتیم مسجد الحرام. فضا سنگین بود. احساس عجیب غریبی بود. اصلن اصلن اصلا (!) نمی تونم بگم چه جوری بود! داشتم تند تند برنامه میریختم که اولین چیزی که میخوام چی باشه، بعدش چی، بعدش... خلاصه کلی نقشه کشیده بودم که خدا مجبور شه هر چی دلم میخواد بهم بده! یکی از بچه ها دعا کرد پولدار شه، ولی اکثرا واسه کنکور دعا میکردن. فکر نکنم کسی واسه شوهر دعا کرده باشه، چون ماشالا همه اعتماد به نفس ها بالا بود. دلم میخواست یه چیز خوب بخوام. رضایت خدا و عاقبت بخیری و سلامتی شهدا؟! یا از این چیز میزا!! همه فولدرهای مغزم به هم ریخته بود.

حاج آقا مقدسی مثل همیشه داشت برای بچه ها حرف میزد. چند تا از بچه ها فیلم میگرفتند و چند نفر هر از گاهی سوال میپرسیدند. حرفهای حاج آقا رو نمیفهمیدم. چند بار سعی کردم گوش کنم، ولی ذهنم اون قدر درگیر بود که...

من بی نهایت خوشحال بودم و احساس میکردم هیچ دلیلی نداره که من حتی یه ذره به خاطرش ناراحت باشم. احساس میکردم هر چیزی که ناراحتم میکنه برطرف میشه. احساس میکردم خدا هر چی به صلاحمه برام فراهم میکنه. وقتی به درختا و برگاشون، زمین و ذره ذره خاک و سنگش و آسمون و تکه تکه ابرای قشنگش نگاه میکردم، به خودم میگفتم دختر همه دنیا مال توئه! خودم رو پیش خدا بی نهایت کوچیک و ضعیف میدیدم، هر وقت اونجا، از تنهایی، از غربت، یا به هر دلیلی، میترسیدم، خدا رو تو تمام رگ هام و سلول هام حس میکردم و اون وقت بود که دیگه به هیچکی احتیاج نداشتم. اینکه خدا اون قدر بزرگه که جهان هستی رو به این عظمت ساخته. جهانی که کهکشان ما حتی به اندازه ی یه سلول اش هم نمیشه. جهانی که بزرگیش چندین برابر بزرگترین اعدادی هست که به ذهن بزرگترین دانشمندهای ما آدما خطور نمیکنه. وقتی میترسیدم، خدا رو تو وجودم حس میکردم و میدونستم، خدا تو اون لحظه، داره منو نگاه میکنه. خدا از حرکت قطره قطره خون من با خبره و لحظه لحظه احساس من رو بهتر از خودم درک میکنه. و این عاشقانه ترین ارتباطی بود که من تا به امروز تجربه کردم. تو تمام این مدت که میگفتم احتیاج به آرامش دارم، اشتباه میکردم. من احتیاج به کسی داشتم که واقعا منو بشناسه، و با اون شناخت، جسمم و روحم و تمام چیزهایی که به من مربوط میشه رو دوست داشته باشه. اشتباه میکردم که میگفتم میخوام از همه بشنوم که دوستم دارند. اشتباه میکردم که میگفتم میخوام همه بهم محبت کنند. خدا کاری کرد که من حالا میدونم هیچکی مثل اون منو دوست نداره. میدونم دست های هیچکی به قدرت حکمت اون نیست و میدونم نگاه هیچکی به من، محبت نگاه اونو نداره. هنوز جرئت اینو ندارم که بگم عاشق خدا هستم، چون اون قدر کوچیک و ضعیفم که هیچ وقت نمیتونم معنی عشقی که خدا نسبت به من داره رو درک کنم. نمیتونم معنی ببخشش و مهربونی خدا نسبت به خودم رو درک کنم. نمیتونم بفهمم یعنی چی که خدا بهترین محافظ منه. و از همه مهم تر، میدونم هیچ وقت به جایی نمیرسم که واقعا درک کنم، چه طور خدا میتونه این طور عاشقانه نه تنها من رو، بلکه تمام آدمها، و تمام موجودات روی زمین، و تمام سیاره ها و ستاره های دور رو لحظه لحظه تماشا کنه و مراقب همه ی ما باشه. خدا عاشق همه ی ماست. با این همه، من قبول ندارم که با وجود عشق خدا، نسبت به آدم های رو زمین بی نیازم! ما آدم ها به اجتماع اطرافمون، و از همه بیشتر به خانوادمون نیاز داریم.

شاید به نظر خیلی ها نیاد، چون هیچکی از کار من خبر نداره جز خدا. ولی من، واقعا تغییر کردم. خدا خوب موقع ای دستم رو گرفت.

این رو قبل از مکه رفتن تو مدرسه نوشتم:

افسون سرخ

 

نه نمیفهمید!

و به خود میگویید دانشمند!

معنی خنده هایم را

دلهره ی چشمانم را

لرزش دستانم را

و پشت همه ی این ها،

به خدا احساسی گمنام در چهره ام موج میزند!

کاش برای یک لحظه بدون تنفر نگاهم کنید...

کاش برای یک لحظه تصور کنید که من هم،

درست مثل شما،

انسانم!

انسانم و سرشار از احساس.

کاش ثانیه ای از لحظات پر دانشتان را،

جای دینامیک و سینتیک،

جای مشتق گرفتن از توابع،

با عشق به چشمانم نگاه کنید،

و مشتق احساساتم را بگیرید!

از شما نمیخواهم عادت هایتان را کنار بگذارید،

ولی قسم به قداست خورشید؛

که مرا به ترک عادت وا ندارید!

مرا به سکوت و جدیت تشویق نکنید!

مرا به تنهایی انس ندهید!

من بدون خنده و عشق زنده نمی مانم،

من تحمل سرمای این اعداد گنگ را ندارم،

تنهایی ذره ذره ی وجودم را می مکد!

من به استحکام شاخه ی گل سرخ

و عمق ریشه اش در خاک می نگرم!

به زیبایی لطیف و شکفته ی صورتش،

که از شوق و شور و نشاط،

چنان سرخ شده است،

که تمام سرخی های جهان را خجل میکند!

اما نه...

سرخی عشقی که در دل من موج میزند،

حتی از این رز وحشیانه تر است!

کاش کسی میان شما میدانست،

کاش دانشمندی بود که میفهمید!

چه طور میتوانی قفسی باشی

و پرنده ی وحشی دلت را مهار کنی؟

پرنده ای که به افسون سرخ مبتلاست!

چه طور میتوانی چون میله های سرد و آهنین،

بال های آن پرنده ی مرموز را زخمی کنی؟

پرنده ای که خود را متعلق به جای دیگری میداند!

چرا باید پرنده ای را مهار کنم،

که پروازش مرا به اوج میرساند؟!

نه نمیدانید!

نه نمیفهمید!

فقط شما را به خدا قسم، بگذارید زندگی کنم!

سوال هایم را در دل نگه میدارم،

چون شما انکارش نمیکنم!

من پرنده ام را،

نگاهم را،

دستانم را،

احساسم را،

و سوال هایم را

فقط به پرنده اش میسپارم

تا با چشمانش پاسخ نگاه دلهره آمیزم را بدهد،

با دستانش، سردی دستانم را مهار کند،

و با احساسش پر پرواز پرنده ام شود!

چون او تنها کسیست

که دانشمند نیست

ولی حضورش کافیست

تا دیگر سوالی در دلم باقی نماند!

سه شنبه 15 بهمن 87

5:00 بعد از ظهر

 

 

اینم یه هفته قبل از مکه رفتن نوشتم:

قدر تنهایی من

 

روزها میگذرند

و من ساده ی گمگشته،

قدم سرد شب بی سحرم را،

روی شاه پر شکسته ی پرنده ام میبینم!

 

روزها میگذرند و

من در این شب های بی پایان می مانم،

می مانم و تنهایی را ذره ذره نفس میکشم،

دلهره را جرعه جرعه مینوشم،

نبودنت را لحظه لحظه میبینم!

 

روزها میگذرند و من،

چون آتشی میسوزم.

می سوزم و بزرگ می شوم تا شعله های سرخم،

شب های سرد تو را آفتابی کند!

 

روزها میگذرند و من،

معلق در فضایی نا محدود،

نقطه ی بودنت را خیره خیره می نگرم،

آه که چه نزدیک است گرمی آغوش تو،

و چه دوست داشتنی میشود آن لحظه،

که نگاهم به نگاهت درگیر است!

 

روزها میگذرند

و من همچنان منتظرم.

شاید همین روزها بیایی،

شاید همین روزها باشد،

آن لحظه که سال ها انتظارش را می کشم!

 

روزها میگذرند

و خالصانه از خدا میخواهم

این روزهای تاریک چون لحظه ای بگذرند

و از اون میخواهم

لحظه ی بودن تو قرن هایی باشد طولانی

شایدم نامحدود!

قدر تنهایی من،

قدر این دلهره ها...

من از او می خواهم

و فقط این را می خواهم

من و تو تا همیشه

شاد و غمگین،

تلخ و شیرین

هر چه هست،

با هم باشیم!

سه شنبه 20 اسفند 87

ساعت 6:00 بعد از ظهر

 

اینم همین چند روز پیش نوشتم:

حیف شد

کاش من اینجا نبودم

کاش من مال کسی نبودم

کسی را دوست نداشتم!

آزاد بودم و بی پروا

کاش شقایقی بودم، سرخ و زیبا

راستی شقایق که وحشی نیست!

او اهلی است و اهل همین کوهپایه...

 

حیف شد!

کاش بوستان دلگیر نزدیک خانه دست کم یک گل داشت!

شاید باور نکنی

اما بوستان گلهایش را نذر آمدن تو کرده

بیا تا بوستان نذرش را ادا کند

بیا تا برای من گل بچینی!

 

حیف شد!

کاش آسمان پنجره ی اتاقم لحظه ای آبی بود

میدانم قسم آسمان را شنیدی

میدانم آن شب طوفانی

صدای رعد و برق ابرها را شنیدی

که از دل آسمان فریاد میزد

قسم به زلالی رودها

قسم به صداقت بلبل

قسم به لطافت گل ها

قسم به بزرگی دشت ها

و قسم به محبت خورشید

که تا نیایی،

 آبی نمی شوم!

یعنی واقعا شنیدی و نیامدی؟!

 

حیف شد!

کاش کوچه ی ما رنگ و بوی انتظار نداشت

که انتظار قدم های تو،

قدم به قدم لحظه های مرا می سوزاند!

بهار شد و غنچه ها به انتظار آمدنت شکوفه شدند،

شکوفه های یاس و گیلاس

نیامدی و درخت شکوفه را لایق تو ندید!

دست به دامن آب و باد و خاک و خورشید شد،

با تمام نیرو، با تمام دل و جان، میوه دادند...

نبودی تا ببینی چه میوه های شیرینی بود!

نبودی تا با هم میوه بچینیم و شکر خدا کنیم!

نبودی و بی تو،

میوه ها تلخ بودند و روزها کابوس شبانه ام!

نبودی و بی تو،

تمام جهان هم که در خدمت من بود،

دلیلی برای شکر خدا نمی دیدم!

شش ماه تمام همه انتظارت را کشیدیم

 

پاییز شد و درخت خجل شد و برگ ها سرخ و زرد و نارنجی

شاید تو اصلا میوه دوست نداشتی...

ولی میوه دادن نهایت کاری بود که از درخت بر می آمد!

چه پاییز تلخی بود!

برگهای کف کوچه تا مرا می دیدند،

از نبودنت ناله میکردند و ذره ذره خرد میشدند!

 

زمستان شد

چیزی از برگ ها نمانده بود

چیزی از درخت هم نمانده بود

جز یک تنه ی سرد و خشک و شکننده

تمام وجود درخت سرما بود و بار سنگین خاطره ها،

رو شاخه هاش سنگینی میکرد

خاطره های سپید از سالهایی که پیش ما بودی

سالهای همیشه بهار دل من!

 

حیف شد!

شاید تو، بوستان سراسر سبز را دوست داری

شاید تو، آسمان گرفته و بارانی را بیشتر می پسندی

شاید تو،سرمای زمستان را دوست داشتنی میدانی

من هم تمام این ها را دوست دارم،

فقط اگر تو باشی!

تو بیا تا عاشق تمام زندگی شوم!

تو بیا تا همه زشتی ها رو زیبا ببینم

تو بیا تا زمین دلم سراسر شقایق شود

تو بیا تا آسمان دلم سراسر آبی شود

و حال و هوای دلم همیشه بهاری شود!

جمعه 6:30 عصر

4 اردیبهشت 88

همه ی این ها رو گفتم ولی من باز هم اعتماد میکنم، چون اعتقاد دارم هر کسی باید با وجدان خودش تصمیم بگیره که چی کار کنه، همه اتونو به خالق نیلوفرها میسپرم.

فعلا.

P.S. This last sentence is for the one who needed to figure me out! I helped you out just coz you seemed too eager to know what’s going on! Now that you do, stop bugging me!!!

(ببخش چون تو لایق آرامشی، حتی اگه لیاقتش رو نداشته باشم.)

 

سلام

خوبی؟!

فکر کنم دیگه همه قطع امید کرده باشین که من آپ کنم...

به هر حال معجزه ای شد که جور شد که من باز بیام و اینجا حرف بزم.

از اونجایی که حرف های این مدت تو گلوم گیر کرده بود و داشتم خفه میشدم یه دفتر برداشتم و خودم رو نجات دادم.

اما اومدم بگم ۲۹ یا ۳۰ اسفند دارم میرم مکه!!  روحانی ازمون خواسته یه کارهایی بکنیم و یه احکامی یادمون داده که لازم میشه. ولی من هنوز تو اولین چیزی که ازمون خواسته موندم!!

حلالیت طلبیدن.

حلالم کنید و برام دعا کنید تا دیگران هم حلالم کنند.

من که یه معلم رو لاک پشت کردم و یکی رو لک لک...

هر چند این ها چیزی نیست. از آخرین پستی که نوشتم تا الان یه کارهایی کردم که احساس میکنم درست شدم عین اون کلاغ چاوشی که روش نمیشد میون اون همه کبوتر بره حرم امام رضا (ع).

تو همین چند ماه یه کارهایی کردم که... هرکی جز خدا بود باهام قهر میکرد. ولی حالا دعوتم کرده به خونه اش!

ای-میل نمیزنم و کامنت نمیذارم. شاکی نشید. لطفا!

دیگه حوصله ی خودمم ندارم. به خدا اگر خدا توجه منو به خودش جلب نمیکرد، اصلا نمیدونم چی میشد.

آخر از همه هم اینکه امسال هم نوروز ایران نیستم. ایشالا سال بعد... ایشالا...!

فعلا با اجازه! خدافظ.

سلام

شاید الان وقت این نباشه که این جا بنویسم. چون باید به جاش جواب حرفای تو رو بدم. ولی خیلی دلتنگ شدم برای نوشتن!! برای گفتن. برای تو هم دلتنگم. ولی تو رو خدا گوش کن وگرنه میترکم ها! بالاخره که دارم واسه خودت میگم. حرف خاصی ندارم ولی گفتم که دلتنگم!

روز اول مدرسه فوق العاده بود! وقتی وارد شدم روی دیوار حیاط چند تا لیست زده بودن. بالای هر لیست شماره ی کلاس ها بود. اسم من هم تو یکی از اون لیست ها. همه دخترها خدا خدا میکردند که هم کلاس دوست هاشون بشن. خیلی ها خوشحال بودن و خیلی ها ناراحت. ولی من هیچکی رو نمیشناختم واسه همین اصلا برام مهم نبود تو چه کلاسی هستم. یه دختره کنارم بود. اونم دنبال اسمش میگشت. مقنعه اش رو در آورده بود. ناظم داد زد سرش. بالاخره اسمم رو پیدا کردم! کلاس دویست و دو، شماره ی بیست و دو! فکر کردم یعنی دویست تا کلاس بیشتر تو این مدرسه هست؟! هنوزم نمیدونم. شاید باشه! حتما هست. آخه مدرسه ی قبلیم زیاد زیاد به اضافه ی همه دفتر ها و اتاق ها 40 تا کلاس بیشتر نداشت! مدرسه به اون بزرگی. ولی این جا اصلا به نظر بزرگ نمیاد، ولی طبقات زیادی داره. حوصله ی این حساب کتابا رو نداشتم. چون بالاخره مهم نیست.

همه صف وایساده بودند! یاد اون موقع افتادم که روز اول مدرسه ما رو میبردن به یه سالن بزرگ و اونجا مینشستیم و به نصیحت های مدیر گوش میکردیم. حیف! چه مدیر خوش تیپی داشتیم. این جا مدیرمون یه خانوم تپل مپل و چادری هست که من جز چادر سیاهش فقط یه لوزی از صورتش میبینم! شاید نباید این جوری بگم. بی احترامیه. چند دقیقه بیشتر نتونستم مدیرمونو ببینم، چون به جاش یکی از دختر ها که مجری شده بود اومد و یه آقایی  رو به ما معرفی کرد. یه دختره کنارم به دوستاش گفت: بچه ها مرد اومد! آقاهه شروع کرد به حرف زدن. یه خرده از ژاپنی ها چرت و پرت گفت. میگفت ژاپنی ها اگر از کار اخراج بشن خودکشی میکنن! میگفت بچه هاشون برای دقیقه دقیقه ی زندگیشون برنامه ریزی دارند! من که دوست ژاپنی دارم، این جوری نبود. شما هم فکر کنم به عقلتون بندازین نوجوون های هیچ جای دنیا این قدر برنامه ریز نیستن! دیگه زیاد حرفای آقاهه رو گوش نکردم. یعنی هیچکی گوش نمیکرد. مدیر و معلم ها با هم حرف میزدن و بچه ها با هم! چند تا از بچه های راهنمایی رو شناختم. اونها اصلا عوض نشده بودن، ولی به من گفتن خیلی عوض شدم! (پیر شدم؟!) به هر حال دروغ که نمیگن! حرف های اون آقا که تموم شد، ناظم گفت بچه ها به صف وارد کلاس شید! یه دفه همه ی دختر ها هجوم بردن به در ورودی!! خیلی صحنه ی خنده داری بود. باید میدیدی. این قدر که خود ناظم هم میخندید. سر کلاس که رفتیم، نشستم ردیف چهارم.

معلم اول اومد داخل کلاس. یه چیزی گفت هیچکی نفهمید چی گفت! بعدا معلوم شد معلم زبان هست و داشته انگلیسی حرف میزده. چیزهایی رو هم که نمیتونست فارسی میگفت. بعد هم میگفت اگه این ها رو انگلیسی بگم شماها نمیفهمید! میگفت از چند تا مدرسه منو میخواستن ولی چون مدرسه ی شما بهترین بود و تمام معلم های مدرسه ی شما نمونه هستند من خودم انتخاب کردم که بیام این جا!!

بعد معلم دیفرانسیل اومد. با حوصله و مهربونه ولی سر کلاس جدیه. هنوز زیاد ازش نمیدونم.

بعد نوبت فیزیک بود. فهمیدم مالزی زندگی کرده و چون پسرش خوشش نیومده اومدن ایران! البته فکر کنم ها! چون یه خرده تو کلاس پچ پچ بود من درست نمیشنیدم. ولی اینکه مالزی بوده رو شنیدم!

معلم ادبیات خیلی حالمو گرفت. وارد کلاس شد. گفت شما رشته ریاضی ها فکر نکنید درس دیفرانسیل و فیزیک مهم تره. ادبیات هست که روح پاک زندگی رو در رگهاتون جاری میکنه!! خیلی ساعت کوتاهی برای این درس مهم گذاشتن. شماها اگه به خاطر این کلاس های اجباری مدرسه نبود که حافظ و سعدی نمیشناختین!! یکی نیست بگه تو اگه این قدر ادبیاتت خوبه که معلم ادبیات شدی، چه طور هنوز بلد نیستی با ما جوری حرف بزنی که از درس بدمون نیاد؟! اونم با من که هر شب فال حافظ میگیرم. هنوز باورم نمیشه این حرفا رو یه معلم بهمون زد.

معلم معارفمون خیلی خوبه. مهربونه. مثل معلم ادبیات تحقیرمون نمیکنه. این قدر ادبیاتش خوبه که درس معارف به نظرم جالب اومد!

معلم شیمی خیلی شبیه معلم دیفرانسیلمونه، فکر کنم با هم دوست باشند. به جز اینکه جدی نیست و مثال های جالبی میزنه. یه دستکش نایلونی هم به دستش میکشه تا دستش گچی نشه. البته حق داره!

معلم گسسته هم همون روز اول برامون خط و نشون کشید! گفت هر روز ازمون امتحان میگیره و گفت گسسته درس زشتیه! حالا اینکه درس زشتیه هنوز نمیدونم دقیقا یعنی چی. ولی فقط خدا خدا میکنم حرفاش دروغ بوده باشه! تمام مدت کلاس که درس میده من حواسم پیش اون امتحان آخر ساعته!

البته معلم زبانمون عوض شد. به جاش یه خانوم خیلی قد بلند اومد که معلومه وقتی جوان بوده خیلی خوشگل بوده. هنوزم خوشگله. تکه کلامش هم گلم و خوشگلم و دخترکم و نازنینم و ....

---

امروز فقط اومدم مراقب این وبلاگم باشم. مراقب دفترچه خاطراتم.

نمیدونم چی بگم. فیلم بچگی هامو دیدم. عکسامو. نوشته هامو. ولی ربطی نمیبینم. انگار اونها یه آدمی بودن و من یکی دیگه!

کاش کودک بودم تا بزرگترین شیطنت زندگی ام نقاشی روی دیوار بود، ای کاش کودک بودم تا از ته دل می خندیدم نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم ، ای کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه همه چیز را فراموش می کردم.

 

 سلام

ایران چه طوره؟ ایران خیلی خوبه. نه... بهتر از خوبه! عالیه!!

حداقل وقتی ایرانم احساس میکنم زنده ام و بین آدم ها زندگی میکنم.

حداقل گذر زمان برام دوست داشتنیه و احساس نمیکنم وقتم داره تلف میشه (البته هنوز نمیتونم وقتمو اونجا که میخوام بگذرونم و اطرافیانمو خودم انتخاب کنم. ولی چیزی به اون روز هم نمونده.)

هر چی که هست حداقل زیر پام یه فرشی هست و بالا سرم دو سه تا ستاره بهم چشمک میزنن. (ف.ش.)

راستی قاصدک به دستت رسید؟

تو حافظیه برات یه قاصدک فرستادم... فقط برای تو

 

 این متن یه اسلاید شو هست که تازگیا به دستم رسید:

من چرا آمده ام روی زمین؟

در یکی روز عجیب، مثل هر روزِ دگر، خسته و کوفته از کار، شدم منزل خویش.

منزلم بی غوغا، همسر و فرزندان، چند روزی است مسافر هستند، توی یک شهر غریب.

فرصتی عالی بود، بهرِ یک شکوۀ تاریخی پر درد از او . . . . . . .

 

پس به فریاد بلند، حرف خود گفتم من:

با شما هستم من!

خالق هستیِ این عالم و آن بالاها . . . .!

من چرا آمده ام روی زمین؟

 

شده ام بازیچه؟ که شما حوصله تان سر نرود؟  

بتوانید خدایی بکنید؟ و شما ساخته اید این عالم،  

 با همه وسعت و ابعاد خودش، تا به ما بنمائید:

                      

 قدرت و هبیت و نیروی عظیم خودتان؟؟؟

 

هیبتا، ما همگی ترسیدیم! به خداوندیتان،  

تنمان می لرزد . . .!

چون شنیدیم ز هر گوشه کنار، که شما دوزخِ سختی دارید،............

آتشی سوزنده و عذابی ابدی!

و شنیدیم اگر ما شب و روز، زِ گناهان و زِ سرپیچی خود توبه کنیم،

چشممان خون بارد  و بساییم به خاکِ درتان پیشانی،

و به ما رحم کنید، و شفاعت باشد و صد البته کمی هم اقبال،  

حور و پردیس و پری هم دارید..........................

تازه غلمان هم هست، چون تنوع طلبی آزاد است!

من خودم می دانم که شما از سر عدل، بخت و اقبال مرا قرعه زدید،  

همه چیز از بخت است! شده ام من آدم،

 اشرف مخلوقات، ( راستی حیوانات، هرچه کردند ندارد کیفر؟)

داشتم خدمتتان می گفتم، قسمتم این بوده،

جنس من مرد شده !  

آمدم من دنیا، مرز سال دو هزار.   

قرعه ام این کشور

 و همین شهر و دیار،

 پدرم این بوده، که به من گفت:پسر! مذهبت این باشد!  راه و رسم و روشت این باشد!

سرنوشتم این بود. جنگ و تحریم و از این دست نِعَم . .  . . !    

هرچه شد قرعۀ من این آمد! 

راستی باز سؤالی دارم،         

بنده را عفو کنید.                         

توی آن قرعه کشی،          

ناظری حاضر بود؟

من جسارت کردم، آب هم کز سر من بگذشته، پاسخی نیست      

ولی می گویم: من شنیدم که کسی این می گفت:

چشمِ تنها ز خودش بی خبر است.    

چشم را آینه ای می باید، تا خودش دریابد،

 تا بفهمد که چه رنگی دارد، تا تواند ز ِخودش لذّت کافی ببرد.

عجبا فهمیدم، شده ام آینه ای بهر تماشای شما!

به شما بر نخورد . . . . . .!  

از تماشای قد و قامتتان سیر نگشتید هنوز؟

ظلم و جور ستمِ آینه را می بینید؟                    

شاید این آینه، معیوب و کج است، خط خطی گشته و پُر گرد و غبار!

یا که شاید سر و ته آینه را می نگرید!  

ور نه در ساحتتان، این همه زشتی و نا زیبایی؟

کمی از عشق بگوییم با هم.

عرفا می گویند، که تو چون عاشق من بوده ای از روز ازل، خلق نمودی بنده!

عجبا!   

عشق ما یک طرفه ست؟

به چه کس گویم من؟   

 می شود دست زِ من برداری؟

بی خیالم بشوی؟

 

زورکی نیست که عاشق شدنِ ما برهم!    

من اگر عشق نخواهم چه کنم؟

بنده را آوردی، که شوم عاشق تو؟ (دلخوش عشق شما نیستم ای اهل زمین!)

که برایت بشوم والِه و حیران وخراب؟

مرحمت فرموده، همۀ عشق و مِی و ساغر خود را تو زِ ما بیرون کش!

عذر من را بپذیر!          

این امانت بده مخلوق دگر!

می روم تا کپه ام بگذارم.    

صبح باید بروم بر سر کار، پی این بدبختی، پی یک لقمۀ نان!

به گمانم فردا، جلوۀ عشق تو را می بینم،

در نگاه غضب آلود رئیسم که چرا دیر شده . . . . !

خوش به حالت که غمی نیست تو را، نه رئیسی داری، نه خدایی عاشق، نه کسی بالا دست!

تو و یک آینۀ بی انصاف!       

 کج و کوله ست و پر از گرد و غبار.

وقت آن نیست کمی آینه را پاک کنی؟

 

خواب سنگین به سراغم آمد.       

کم کمک خواب مرا پوشانید.

نیمه شب شد و صدایی آمد،     

از دل خلوت شب،   

از درون خود من. 

من خدایت هستم،   

هرچه را می خواهی، عاشقانه به تو تقدیم کنم.

تو خودت خواسته ای تا باشی!

به همان خندۀ شیرین تو سوگند که تو،   

هرچه را می بینی،                                                      

ذهن خلاق خودت خلق نمود.

هرچه را خواسته ای آمده است.    (نه خیرم!! ف.ش.)

من فقط ناظر بازی توام. (به این میگن دوست داشتن!! ف.ش.)                                           

منتظر تا که چه را  یا که که را خلق کنی!

تو فقط یک لحظه و فقط یک لحظه،      

زِته دل، زِ درون،

خواهشی نا محسوس، نه به فریاد بلند،

بلکه از عمق وجود، زِ برای عدم خود بنما،

تو همان لحظه دگر نابودی، به همان سادگیِ آمدنت.

خواهش بودن تو، علت خلقِ همه عالم شد.

پدرم آن آقا،

خلق و خویش، روشش، میراثش، 

همه اش راه مرا می سازد.

بنده می خواهم از این راه از این شهر به منزل برسم.

 همه را با وسواس تو خودت آوردی. همه را خلق نمودی همه را.

تو از آن روز که خود خواسته پیدا گشتی، من شدم عاشق تو.

دست من نیست،  تورا می خواهم،

به همین شکل و شمایل که خودت ساخته ای،

 شرّ و بی حوصله و بازیگوش،       

مثل یک بچۀ پر جوش و خروش،

ناسزا گفتن تو باز مرا می خواند،        

که شوم عاشق تر،

 

هرچه معشوق به عاشق بزند حرف درشت،

رشتۀ عشق شود محکمتر ....................!

 

دیر بازی ست به من سر نزدی!

  نگرانت بودم، تا که آمد امشب و مرا باز به آواز قشنگت خواندی!

و به آواز بلند، رمز شب را گفتی:

             " من چرا آمده ام روی زمین؟ "

باز هم یادم باش!        

مبر از یاد مرا

همه شب منتظر گرمیِ آغوش توام.

عشق بی حد و حساب من و تو بهر تو باد . . . .   . . . . . . . !

خواب من خواب نبود!      

پاسخی بود به بی مهری من،

پاسخ یک عاشق . . . . . . . . . . . . . . . . .

به خداوند قسم، من از آن شب،

دل خود باخته ام بهر رسیدن

به عزیزم به خدا

---

خدایا!

امروز باهات حرف دارم...

میخواستم ازت سوال بپرسم!

سوالایی که میدونم جواب دادنشون برات آسونه.

سوالای ساده

به سادگی خودت:

 

بهم بگو:

واقعا راز منو میدونی؟

اگه میدونی و میگی هر چی دورو برمه از خواست خودمه، پس چرا...

بهم بگو:

بالاخره آسمون از اونجایی که تماشامون میکنی چه رنگیه؟

 

 

چه قدر ایران خوبه.

 

سلام

پروازمون به ایران، به دلایلی چند (!)، افتاد برای ۲۷ مرداد.

 

 

 خدا جون متشکریم که چشم دادی بهمون

 

 

 

 

 

واسه گریه کردن و دیدن این دنیای زشت

 

 

 

 

 

 

 

مرسی که پا به ما دادی واسه ی سگ دو زدن

 

 

 

 

 

 

واسه گشتن تو جهنم دنبال راه بهشت

 

 

 

 

آخه شکرت ای خدا

واسه جهان به این بدی

چی میشد اگه تو دست

به ساختنش نمیزدی

 

 

 

خدا جون ممنون از اینکه

دو تا دست دادی به ما

تا اونا رو، رو به هر

مترسکی دراز کنیم

 

 

 

 

خدا جون مرسی از این دلی که تو سینمونه

میتونیم دل یکی دیگه رو بازیچه کنیم

 

 

 

 

آخه شکرت ای خدا واسه جهان به این بدی

چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی

 

 

چرا ما آدما وقتی کم میاریم

همه چیزو میندازیم گردن خدا؟!

به نظر شما پدر مادر ها برای چی هی تو گوش ما میخوندن "یکی بود یکی نبود" ؟؟!

من خیلی فکر کردم.

شاید میخواستن ما تو زندگیمون همه یکی بود یکی نبود بشیم!!

شایدم... نمیدونم. ولی یه فکر دیگه هم به ذهنم رسید!!!!

یه روز سرد زمستونی
تو یه روستای دور
یه پیرزن تپل مپل و مهربون، ۷-۸ تا نوه اش رو دور خودش جمع میکنه
همگی میرن زیر کرسی
وقتی گرم میشن مادربزرگه خوابش میگیره
میدونست تا بچه ها بیدارن نمیتونه بخوابه
ولی بچه ها تازه از گرما شیطنتشون میگیره که بازی کنن
بچه ها بلند شدن و دور کرسی دنبال هم میدوییدن
پیرزن بیچاره که دنبال راهی بوده بچه ها رو بخوابونه
شروع میکنه یه قصه بگه
بچه ها رو دونه دونه مینشونه ولی بچه ها هی بلند میشدن
پیرزنه دید قصه این بچه ها رو نمینشونه
تصمیم گرفت اول خسته اشون کنه بعد با قصه بخوابوندشون
 میگه بیاین اصلا یه بازی کنیم
من اسماتونو میگم و هر وقت گفتم بود بشینید هر وقت گفتم نبود بلند شید برید تو حیاط آدم برفی درست کنید!!
لیلا بود امید نبود 
محسن بود مریم نبود
...
خلاصه این قدر بچه ها رو نشوند و بلند کرد که همه خسته شدن و اومدن بغلش خوابیدن.

بعد ها مادر پدرهای شهری که قضیه رو اشتباه فهمیده بودن، شروع کردن بدون اینکه قضیه ی اصلی رو بدونن اسم ها رو حذف کردن و به جاش اول قصه هاشون "یکی بود یکی نبود" گذاشتن!! اون قدر از مرحله پرت بودن که آخرش "غیر از خدا هیچکی نبود" هم گذاشتن تا داستان اون آقایی که "انا الحق" میگفت رو به بچه ها همزمان یاد بدن. واسه همینه که ما الان همه چیز رو نصفه نیمه بلدیم چون همه ی داستان ها رو برامون نصفه نیمه گفتن.

حالا یکی بود یکی نبود
غیر از خدا هیچکس نبود
هر کی بنده ی خداست
بگه یا خدا!! 

ببخشید ذهنم بیشتر از این گنجایش نداشت.

 What the world needs right now, and i mean right now more than Ever

is salvation

The question reamins to be answered

Who can save humanity from itself

???

 

I have one candidate in mind

A candidate that'd challange all the one way communication

im gonna let the music B mY LANGUAGE

LISTEN

سلام

وقتی یه دردی داری، تنهایی میشینی و ساعت ها بهش فکر میکنی. وقتی می فهمی یکی با پوست و خون و روح و وجودش دردت رو حس میکنه و میفهمه، میتونی اون آدم رو مثل یه دلخوشی هی به یادت بیاری، تا شاید درمونی بشه برای دردهات.

عشق
      اعتماد
              دوست
                       امید
                              آرامش

واقعا این ها آرزوهای ماست؟!

عادی تر نبود که این ها رو داشتیم و برای درس و شغل و سیاست نگران میشدیم؟!

حالا از نظر تحصیل و شغل و سیاست مشکل داریم هیچی، عشق و دوست و اعتماد و آرامش و امید هم نداریم!!

البته گفته باشم. من عشق و امید و دوست زندگیمو پیدا کردم که بتونم بهش اعتماد کنم. تنها دلیلی که معنای آرامش رو میفهمم هم اینه که میدونم این تنها امید زندگیم تمام حرف ها و درد ها و خوشی ها و هر چیزی که ممکنه بهشون فکر کنم و هر چیزی که تو زندگیم هست رو قبل از خودم میدونه و درک میکنه. یکی رو دارم که شبانه روز بهم فکر کنه. ولی هیچ وقت پیشم نیست. پس دردم یه جورایی سر جاشه!

گفتن این حرفا بی فایدس.

هیچ کس به درد و حرف های یه نوجوون گوش نمیده.

آخه نوجوون ها تمام احساساتشون گذرا هست!!

               هیچی نمیفهمن.

                                    فکر نمیکنن.

                                                       فقط حس میکنن.

 

وقتی یه نوجوون حرف میزنه همه با طرز نگاهشون بهش میگن:

برو بمیر!!

 

پس بهتره به حرفهای الکی و نقاب های خندون رضایت بدم. تا شاید روزی کسی باشه که بخواد حرف دل بشنوه.

حرف دل!

يه روزي زير گنبد نيلي بود يه گلدون تنهاي تنها

خالي بود جاي گل توي قلبش

لونه داشت تو سينش غم دنيا

حالا غصه و غم ديگه رفته

بازم اومده عطر بهارون

چونکه غنچه پاکي نشسته

ميون دل تنهاي گلدون

گل من گل من

تويي جلوه پاک بهارون

گل من گل من

منم گلدون و تو گل گلدون

گل من تو قلبم

شده غنچه عشق تو مهمون

گل من

نکنه که تو چيک چيک بارون

توي رقص نسيم و درختا

با ترانه شاد قناري

دل تو بشه تنگ واسه دشتا

مثل تو واسه اين دل خستم

ديگه مونسي پيدا نميشه

بگو ميمونه گل پيش گلدون

بگو مال مني تو هميشه

مال مني تو هميشه

وقتي غنچه عشق تو واشد

تو سينم گل ناز تو جا شد

ريشه کردي تو اين دل تنها

عشق تو با دلم آشنا شد

وقتي پرتو روشن خورشيد

روي برگهاي سبز تو تابيد

غصه رفت ديگه از دل گلدون

عطر تو توي گلخونه پيچيد

گل من گل من

تويي جلوه پاک بهارون

گل من گل من

منم گلدون و تو گل گلدون

گل من تو قلبم

شده غنچه عشق تو مهمون

گل من

      گل من

              گل من

 

 

 

 

 

سلام

من نه خسته ام، نه افسوس میخورم، نه عاشقم، نه کلمه ی مشورت رو اشتباه میگیرم، نه دنبال استفاده کردن از دیگرانم، نه منتظرم، و نه هیچ چیز دیگه ای که اطرافیانم بهشون مبتلا هستن و نه هیچ چیزی که ممکنه در مورد من تصور کرده باشی.

من فقط کمک میخوام. (میخواستم... میخوام .... خواهم خواست؟!)

من نمیتونم به آدمی اعتماد کنم که فقط حرف خودشو میزنه و اصلا به من گوش نمیده، آدمی که سوال پیچم میکنه و وقتی شروع میکنم براش همه چیزو توضیح بدم، به جای گوش کردن، همه اش دنبال یه راهی هست که منو اون جوری که خودش میخواد عوض کنه. من نمیتونم به آدمی اعتماد کنم که احساس نداره ولی میگه دوسم داره، ادمی که دوسم داره چون باید داشته باشه، آدمی که فکر میکنه دوسم داره!! من نمیتونم به آدمی اعتماد کنم که عقایدش رو فریاد میزنه مبادا صدای بقیه شنیده بشه. نمیتونم به آدمی اعتماد کنم که همه ی دنیا رو یه رنگ میبینه (سیاه... سفید... صورتی (!) ) و بعد یا از سیاهی خودکشی میکنه یا از سفیدی فکر میکنه قدیس شده!! نمیتونم به آدمی که همه اش خودشو بی گناه فرض میکنه اعتماد کنم! یا آدمی که بارها و بارها، هر روز و واقعا هر روز راز هامو فاش میکنه. نمیتونم به آدمی که به عزیز ترین دوستم بدترین توهین رو میکنه اعتماد کنم. یا ادمی که فقط حرف خوب بلده و بس... از این جور آدمها زیاده. من هم اگه بخوام در مورد همه اشون چیزی بگم هم اعصاب خودم خرد میشه هم حوصله ی شما سر میره. ولی تو جای من باشی به کی اعتماد میکنی؟! بالاخره که باید به یه نفر اعتماد کنم. آدم بی اعتماد آدم نیست!! پس به همه اعتماد میکنم. ولی نمیتونم قول بدم که همه اشونو دوست داشته باشم.

Salammmmm

khuBBBBBBBBBBBBBB?????

cheh kar mikoniiiii?

man Emyooz Ehsashati shudam

aa ma bayEEdE na?

joonE khodam

joone tu

asha joonE mamayam rash miamma

axamo beBIN

DD?

man kushulu ke buam e jue nabuam

asa EshtEba nEmiardaaaam ke in juee pashimoo beshammmmmm meshe khaaaarRRR bemoam tu gelLLl

un vaghta fa'aa bandE kafsh ghermEzamo EshtEbaEE mibastam

baghiE chia hamash doroooshE dorosssh budesh!

vayee ala hamE chio Eshtebahi mibandam, juzh hamoo bandE kafshaaam, abate aya diE kafsham ghEmez nistaaa vayee fe oonam baya bEyam dotor bEhem ghorsh bEde kho bEsham, ahe ma az bachEgi fagha bande kafs bastan yahd geyefta

nimishe kE ee juyee baya ghorsh bokhoram shizhae khub khoooob ham yaa begiam

mae na?! 

روزي مردي به سفر ميرود و به محض ورود به اتاق هتل ، متوجه ميشود که هتل به کامپيوتر مجهز است .
تصميم ميگيرد به همسرش ايميل بزند . نامه را مينويسد اما در تايپ ادرس دچار اشتباه ميشود و بدون اينکه متوجه شود نامه را ميفرستد .
در اين ضمن در گوشه اي ديگر از اين کره خاکي ، زني که تازه از مراسم خاک سپاري همسرش به خانه باز گشته بود با اين فکر که شايد تسليتي از دوستان يا اشنايان داشته باشه به سراغ کامپيوتر ميرود تا ايميل هاي خود را چک کند . اما پس از خواندن اولين نامه غش ميکند و بر زمين مي افتد . پسر او با هول و هراس به سمت اتاق مادرش ميرود و مادرش را بر نقش زمين ميبيند و در همان حال چشمش به صفحه مانيتور مي افتد:
گيرنده : همسر عزيزم
موضوع : من رسيدم ميدونم که از گرفتن اين نامه حسابي غافلگير شدي . راستش انها اينجا کامپيوتر دارند و هر کس به اينجا مي اد ميتونه براي عزيزانش نامه بفرسته . من همين الان رسيدم و همه چيز را چک کردم . همه چيز براي ورود تو رو به راهه . فردا ميبينمت . اميدوارم سفر تو هم مثل سفر من بي خطر باشه .

 

دو ماشين با هم تصادف بدي مي کنند، بطوريکه هردو ماشين بشدت آسيب ميبينند .ولي راننده ها بطرز معجزه آسايي جان سالم بدر مي برن
وقتي که هر دو از ماشين هايشان که حالا تبديل به آهن فراضه شده بيرون مي آيند ، خانم راننده ميگويد: چه جالب شما مرد هستيد،ببينيد چه بروز ماشين هايمان آمده ! همه چيز داغان شده ولي ما کاملا سالم هستيم
اين بايد نشانه اي از طرف خداوند باشد که ما اينچنين با هم ملاقات کنيم و شايد بتوانيم زندگي مشترکي را با صلح و صفا آغاز کنيم
مرد با هيجان پاسخ داد:بله ، کاملا" با شما موافقم اين بايد نشانه اي از طرف خدا باشد
سپس زن ادامه داد و گفت : ببينيد يک معجزه ديگر. ماشين من کاملا" داغان شده ولي اين شيشه مشروب سالم مانده است .مطمئنا" خدا خواسته که اين شيشه مشروب سالم بماند تا ما اين تصادف و آشنايي خوش يمن را جشن بگيريم
بعد زن بطري را به مرد داد
مرد سرش را به علامت تصديق تکان داد و در بطري را باز کرد و نصف شيشه مشروب را نوشيد
بعد بطري را به زن بر گرداند .زن بلافاصله بطري را به مرد برگرداند !!!
مرد گفت: مگر شما نمي نوشيد؟
زن در جواب گفت: نه . فکر مي کنم بايد منتظر پليس باشم!!!!

 

Do not stand at my grave and weep,

I’m not there, I do not sleep,

I am a thousand winds that blow,

I am the diamond glints of snow,

I am the sunlight on ripened grain,

I am the gentle autumn’s rain,

Do not stand at my grave and cry,

I am not there, I did not die.

 

 

...

سلام

خوبم. تو خوبی؟!

امروز حرفی ندارم بزنم. فقط اومدم عذر خواهی.

ببخشید که فضای بلاگفا رو با اراجیفم پر کردم.

موفق باشید!!!

دختر یه پاسبون یه روز تو رختخوابش جیش کرد. ننه اش بچه رو کتک زد. پاسبونه اومد خونه دید بچه داره زار زار گریه می کنه. یه فصل زنش رو خونین و مالین کرد. همون شب دکتر دندانپزشک که داشت توی خیابون می رفت برخورد کرد با همون پاسبانه که عصبانی بود. پاسبونه از غیظش که با زنش دعوا کرده بود دکتره رو انداخت زندون. رئیس کارخونه که شب دندونش درد گرفته بود، صبح رفت سراغ دندونپزشک که دندونش رو بکشه، اما دید مطب یارو بسته است. آخه دندانپزشک رو دیشب پاسبون گرفته بود. رفت کارخونه با دندون درد و چون دندونش درد می کرد عصبانی شد و سه تا کارگر رو اخراج کرد. کارگرها چون بیکار شده بودن دزد شدن و پاسبونه دزدها رو دستگیر کرد و به همین خاطر بهش پاداش دادن، اون هم با پاداشی که گرفته بود واسه زنش النگو خرید. زنه هم که النگودار شده بود بچه اش رو ناز کرد و بهش گفت: دیگه سرجات جیش نکنی ها!

http://www.doomdam.com/archives/000369.php#more

سلام

خوبی؟ چه خبرا؟ دیگه چیزی نمونده برگردم. وای باورم نمیشه. همه بهم میگن پشیمون میشی. برنگرد. تو که میتونی درستو همین جا ادامه بده. ولش کن بابا! اه.

مهسا برام یه چیز جالب فرستاده بود:

صبر کردن دردناک است و فراموش کردن دردناک تر. ولی دردناک تر از همه اینه که ندونی باید صبر کنی یا فراموش.

البته یه چیزای دیگه هم فرستاده بود که اگه بنویسم این جا آقای نیستانی دیگه جوابمو نمیده

خب من دیگه برم.

مامانم اومد

^{Nostalgia: a wistful desire to return in thought or in fact to a former time in one's life, to one's home or homeland, or to one's family and friends; a sentimental yearning for the happiness of a former place or time.}

 لغت جدید یاد گرفتم. :دی!

راستی اسم بازیگر شهریار چیه؟!!!

^{http://trancebarcelona.persiangig.com/image/6796390.jpg}

^{چه خبره؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!}

 

^سلام

^خوبی؟!

^{میخواستم در مورد یه موضوعی که ساده باشه یاد بگیرم. ولی هر چیزی که فکرشو میکنم... یه جوریه!! چه طور بگم. اخباری که گاه گاهی از ایران میشنوم به نظرم خیلی عجیب میاد. مثلا قضیه ی دانشگاه زنجان...اصلا یه همچین اخباری چرا باید پخش بشه؟ فکر نمیکنید این قضیه خیلی پیش پا افتاده هست؟ نکنه این اتفاق فقط تو ایران می افته؟!!! یعنی این قدر عجیب بود که همه حرفش رو میزنن؟؟؟}

^{بگذریم!}

^{ببین یه موضوع جالبی پیدا کردم. البته چیز زیادی در موردش نمیدونم ولی این طور که تا حالا فهمیدم خیلی از ایرانی ها براشون مهم هست. و میدونم موضوع نسبتا پیچیده ای هست و نمیشه نسخه ی دقیقی براش بپیچیم!}

 ^{اینکه اسلام چه اثری رو ایران داشت؟}

من خودم هنوز این کتاب رو نخوندم ولی گفتم حالا که خودم میخوام بخونم، یکی رو داشته باشم که در موردش باهاش حرف بزنم!

لینک کتاب

مقدمه چاپ اوّل

در حدود نود و هشت درصد از ما مردم ایران مسلمانیم. ما مسلمانان ایرانی به اسلام به حکم این که مذهب ماست ایمان و اعتقاد داریم،‏ و به ایران به حکم این که میهن ماست مهر می‏ورزیم. از این رو سخت علاقه‏مندیم که مسائلی را که از یک طرف با آن چه به آن ایمان و اعتقاد داریم و از طرف دیگر با آن چه به آن مهر می‏ورزیم پیوند دارد، روشن درک کنیم و تکلیف خود را در آن مسائل بدانیم. عمده این مسائل در سه پرسش ذیل خلاصه‏ می‏شود:

1. ـما هم احساسات مذهبی اسلامی داریم و هم احساسات میهنی ایرانی. آیا دارای دو نوع احساس متضاد می‏باشیم، یا هیچ‏گونه تضاد و تناقضی میان احساسات مذهبی ما و احساسات ملی ما وجود ندارد؟

2. دین ما اسلام آن‏گاه که در چهارده قرن پیش به میهن ما ایران وارد شد، چه تحولات و دگرگونی‏ها در میهن ما به وجود آورد؟ آن دگرگونی‏ها در چه‏ جهت بود؟ از ایران چه گرفت و به ایران چه داد؟ آیا ورود اسلام به‏ ایران برای ایران موهبت بود یا فاجعه؟

3. ملل بسیاری به اسلام گرویدند و در خدمت این دین در آمدند و در راه‏ نشر و بسط تعالیم آن کوشیدند و با تشریک مساعی با یکدیگر تمدنی عظیم و باشکوه به نام تمدن اسلامی به وجود آوردند. سهم ما ایرانیان در این‏ خدمات چه بوده است؟ ایران چه مقامی از این جهت دارد؟ آیا مقام اوّل‏ را حیازت کرده است یا خیر؟ به علاوه، انگیزه ایرانی در این خدمات چه بوده‏ است؟

از نظر ما سه پرسش بالا عمده ترین پرسشها در باب مسائل مشترک اسلام و ایران است .

کتاب حاضر مشتمل بر سه بخش است:

1. اسلام و مسأله ملیت.

2. خدمات اسلام به ایران.

3. خدمات ایران به اسلام.

این سه بخش، به ترتیب پاسخ‏گوی سه پرسش بالاست.

مطالب و مسائل این کتاب تکمیل شده و تفصیل یافته چند سخنرانی است که‏ این بنده در نزدیک به سه سال پیش ایراد کرده است. بخش اوّل تکمیل شدۀ سه سخنرانی است که در ماه محرم سال 1388 قمری‏ ایراد شده است.

بخش دوم و سوم تکمیل شده شش سخنرانی است که در ماه صفر همان سال‏ تحت عنوان «خدمات متقابل اسلام و ایران» ایراد شده و این کتاب هم‏ به همان نام نامیده شد.

این بنده در تمام سخنرانی‏هایی که در مدت اقامتم در تهران ایراد کرده‏ام،‏ هیچ سخنرانی از سخنرانی‏های خود را ندیدم که مانند این سخنرانی‏ها مورد توجه و استقبال قرار گیرد. خصوصاً شش سخنرانیی که تحت عنوان «خدمات‏ متقابل اسلام و ایران» ایراد شد. از مرکز و شهرستآن‏ها فراوان مراجعه‏ می‏شد و نوارها کپیه می‏گشت. مخصوصاً از طرف طبقه‏ی دانشجو بیش از سایر طبقات مورد استقبال واقع گشت‏.

این عنایت و استقبال معلول امتیاز خاصی در آن سخنرانی‏ها نبود. صرفاً معلول علاقه‏ای است که ایرانیان طبعاً به مسائل مشترک اسلام و ایران دارند.

متأسفانه با این که ضرورت مبرم ایجاب می‏کند که این مسائل هر چه بیشتر و واضح‏تر تجزیه و تحلیل شود و در اختیار عموم طبقات به خصوص طبقه جوان‏ قرار گیرد، تا آن‏جا که من اطلاع دارم، تاکنون هیچ اقدامی در این زمینه نشده‏ است و کتاب حاضر اوّلین کتاب است در موضوع خودش. زمینه تحقیق در این‏ مسائل فراهم است و مسلماً اگر بنا باشد بحث کافی در همه مسائل مشترک‏ اسلام و ایران به عمل آید چند مجلد بزرگ خواهد شد. امید است کتاب حاضر کلید و هم مشوقی باشد برای افرادی که وقت و فرصت بیش‏تری دارند و حق‏ مطلب را بهتر می‏توانند ادا کنند.

نظر به این که غالباً کسانی که در مسائل مشترک اسلام و ایران قلم فرسایی‏ کرده‏اند یا اطلاع کافی نداشته‏اند یا انگیزه‏ای غیر از تحقیق محرک آن‏ها بوده است، این مسائل با همه زمینه روشنی که دارد درست طرح نشده است. ما هرچه بیش‏تر در این زمینه مطالعه کردیم، بیش‏تر به این نکته برخوردیم که‏ مسائل مشترک اسلام و ایران هم برای اسلام افتخار آمیز است، هم برای‏ ایران. برای اسلام به عنوان یک دین که به حکم محتوای غنی خود ملتی‏ باهوش و متمدن و صاحب فرهنگ را شیفته‏ی خویش ساخته است؛ و برای ایران‏ به عنوان یک ملت که به حکم روح حقیقت‏خواه و بی‏تعصب فرهنگ دوست خود بیش از هر ملت دیگر در برابر حقیقت خضوع کرده و در راهش فداکاری‏ نموده است.

و باز از نکاتی که ضمن مطالعاتم برخوردم این بود که در این زمینه بیش‏ از آنچه تصور می‏کردم، قلب و تحریف صورت می‏گیرد و سعی می‏شود روابط ایران‏ و اسلام بر خلاف آن‏چه بوده است معرفی شود. در ایران اسلامی جریاناتی رخ داده است. برخی از آن جریانات دست‏آویزی‏ برای بعضی از مستشرقین و غیر آنان شده است که آن‏ها را به عنوان یک «مقاومت» و عکس العمل مخالف روح ایرانی در برابر اسلام معرفی کنند. از قبیل نهضت‏های شعوبی، زبان فارسی، تصوف و حتی تشیع، همچنان که برخی‏ شخصیتها به عنوان مظهری از این مقاومت معرفی شده و می‏شوند. از قبیل حکیم‏ ابوالقاسم فردوسی، حماسه‏سرای عظیم ایران و فیلسوف بزرگ، شیخ شهاب‏الدین‏ سهروردی، معروف به شیخ اشراق.

مباحث این کتاب می‏تواند پاسخ‏گوی مفیدی به همه‏ی این مسائل باشد. این‏ بنده مایل بود که درباره‏ی فردوسی و شیخ اشراق مستقلاً بحث کند و به تجزیه و تحلیل اندیشه‏ی آن‏ها از این نظر بپردازد، ولی با طرحی که در ابتدا افکنده‏ بودم وفق نمی‏داد و نیاز به طرحی وسیع‏تر و فرصتی بیش‏تر بود. درباره‏ی زبان‏ فارسی و مذهب تشیع به طور مختصر در بخش اوّل کتاب از این زاویه بحث‏ شده است. خواننده محترم در ضمن کتاب به بعضی مسائل دیگر نیز بر خواهد خورد که از این دیدگاه درباره‏ی آن‏ها تحقیق شده است.

تذکراتی که محققان بی‏غرض پس از مطالعه‏ی این کتاب خواهند داد، انشاءالله در چاپ‏های بعد مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

مرتضی مطهری

1349 شمسی

http://www.andisheqom.com/Files/olumeslamic.php?idVeiw=1901&level=4&subid=1901

http://news.gooya.com/society/archives/035143.php

http://www.iras.ir/Default_view.asp?@=4814

 

^{خیلی برام جالبه نظرتونو بدونم. یه عده معتقد هستن که ما قبل از اسلام، خودمون یکتا پرست بودیم (زرتشت). از نظر فرهنگ هم از این عرب ها خیلی سر تر بودیم. از نظر علم و تکنولوژی هم تو دنیا اول بودیم! یه عده هم میگن اسلام دین درستی هست، ولی اونهایی که اسلام رو به مردم نشون میدن خودشون چیز زیادی نمیدونن و اسلام رو بد نشون دادن و اسلام واقعی این نیست.}

^{نظر تو چیه؟}

 

^{ترانه هتل كاليفرنيا از گروه ايگلز}

^{Hotel California}

^{On a dark desert highway, cool wind in my hair
Warm smell of colitas, rising up through the air
Up ahead in the distance, I saw a shimmering light
My head grew heavy and my sight grew dim
I had to stop for the night}

^{هتل كاليفرنيا}

 ^{شعر از : گلن فراي}

^{در يك بزرگراه ِ بياباني ِ تاريك،  باد ِ سرد از ميان ِ موهايم مي گذشت}

^{بوي ِ گرم ِ غنچه ي ماري جوآنا(1)، در هوا مي پيچيد}

^{روبرويم در فاصله ي دور، نوري لرزان ديدم.}

^{سرم سنگين شد و ديدم تيره و تار}

^{بايد منتظر ِ شب مي شدم}

^{او آنجا در آستانه ي در ايستاده بود;}

^{با زنگوله ي رستوران}

^{من با خودم فكر مي كردم كه}

^{"اينجا جهنم است با بهشت"}

^{بعد او شمعي روشن كرد و راه را به من نشان داد}

^{صداهايي پايين ِ راهرو بود}

^{فكر مي كنم مي گفتند...}

 

^{به هتل كاليفرنيا خوش آمديد}

^{جايي بسيار دوست داشتني}

^{با ظاهري بسيار دوست داشتني}

^{اتاقهاي زيادي در هتل كاليفرنيا هست}

^{هر زماني از سال، مي توانيد اينجا جا پيدا كنيد}

 

^{ذهن ِ او محسور ِ جواهر فروشي ِ تيفاني است(2)}

^{او مرسدس بنز دارد}

^{او پسرهاي زيباي زيادي در اطرافش دارد}

^{كه آنها را دوست مي نامد}

^{شيوه ي رقصيدن ِ آنها در حياط... عرق ريزي ِ شيرين در تابستان...}

^{برخي براي به ياد آوردن مي رقصند و برخي براي فراموش كردن}

 

^{من كاپيتان را صدا زدم و گفتم}

^{"لطفا شراب ِ من رو بيار"}

^{او گفت :" ما اين قلم را}

^{از 1969 اينجا نداشته ايم"(3)}

^{و آن صداها هنوز از دور مرا صدا مي زنند،}

^{در نيمه شب بيدارم مي كنند}

^{تا فقط بگويند...}

 

^{به هتل كاليفرنيا خوش آمديد}

^{جايي بسيار دوست داشتني}

^{با ظاهري بسيار دوست داشتني}

^{اتاقهاي زيادي در هتل كاليفرنيا هست}

^{هر زماني از سال، مي توانيد اينجا جا پيدا كنيد}

^{آنها در هتل كاليفرنيا به زندگي ِ خود ادامه مي دهند}

^{عجب غافلگيري اي!، بهانه هاي خود را آماده كنيد(4)}

 

^{آينه هايي روي سقف بود}

^{و شامپاين ِ صورتي با يخ}

^{او گفت :"ما همه اينجا}

^{به روش ِ خودمان زنداني هستيم"}

^{و در اتاق ِ رؤسا}

^{آنها براي جشن دور ِ هم جمع شدند}

^{با چاقوهاي پولادي ِ خود به آن ضربه مي زدند}

^{ولي نمي توانستد آن هيولا را بكشند(5)}

 

^{آخرين چيزي كه به خاطر مي آوردم اين بود كه}

^{داشتم به سوي در فرار مي كردم}

^{بايد راه برگشت را پيدا مي كردم}

^{به جايي كه قبلا در آن بودم}

^{مرد ِ شب گفت :"آرام باش}

^{ما براي پذيرش برنامه ريزي شده ايم}

^{تو هر وقت بخواهي مي تواني به بيرون سري بزني}

^{ولي هيچ وقت نمي تواني اينجا را ترك كني}

 

^{لینک دانلود آهنگ هتل کالیفرنیا}

 

^{There she stood in the doorway;
I heard the mission bell
And I was thinking to myself,
'This could be Heaven or this could be Hell'
Then she lit up a candle and she showed me the way
There were voices down the corridor,
I thought I heard them say...}

^{Welcome to the Hotel California
Such a lovely place
Such a lovely face
Plenty of room at the Hotel California
Any time of year, you can find it here}

^{Her mind is Tiffany-twisted, she got the Mercedes bends
She got a lot of pretty, pretty boys, that she calls friends
How they dance in the courtyard, sweet summer sweat.
Some dance to remember, some dance to forget}

^{So I called up the Captain,
'Please bring me my wine'
He said,'We haven't had that spirit here since nineteen sixty nine'
And still those voices are calling from far away,
Wake you up in the middle of the night
Just to hear them say...}

^{Welcome to the Hotel California
Such a lovely place
Such a lovely face
They livin' it up at the Hotel California
What a nice surprise, bring your alibis}

^{Mirrors on the ceiling,
The pink champagne on ice
And she said 'We are all just prisoners here, of our own device'
And in the master's chambers,
They gathered for the feast
The stab it with their steely knives,
But they just can't kill the beast}

^{Last thing I remember, I was
Running for the door
I had to find the passage back
To the place I was before
'Relax,'said the night man,
We are programmed to receive.
You can checkout any time you like,
but you can never leave!}

 ^منبع

  

فکر کنم تموم آدمهایی که میان این جا منو خوب میشناسن و میدونن که من از سرزمین دوری نیستم. اتفاقا نزدیکم. خیلی زیاد.

ولی یه خورده خسته شدم. منتهی نه مثل همیشه.

دیگه نه از چت کردن با این و اون لذت میبرم نه از ن�